Met Leo te verliezen verdwijnt iemand bij De Speling die er van het eerste moment bij is geweest en er altijd in meerdere functies bij betrokken is geweest. Leo heeft een ontzettend belangrijk aandeel in het succes van De Speling gehad. Hij was het die Paul De Beccker, Jo Braet en mezelf aanmoedigde om na onze eerste productie van Edith en Simone in de Rode Zaal door te gaan.
Edith en Simone was opgezet als een eenmalig project, maar Leo zag de potentie van dit hoopje ongeregeld en vond dat we het niet bij deze éne productie mochten laten. We moeten er wel bij vertellen dat dit in die begeesterende periode viel waarin het Fakkeltheater, - vanwege haar geleidelijke overgang van gesubsidiëerd gezelschap naar receptieve theaterlocatie - nieuwe initiatieven goed gezind was en Leo dus naast de pet van De Speling ook die van het Fakkeltheater droeg. Het Fakkeltheater was tenslotte zijn heimat en zijn initiatief diende dusdanig ook het belang van het Fakkeltheater. Maar nooit kon je hem betrappen om de éne pet te bevoordelen tegenover de andere. Het waren als het ware communicerende vaten.
De samenhorigheid van datzelfde groepje ongeregeld was ondertussen dermate gegroeid dat gretig werd ingegaan om met de steun van het Fakkeltheater “De Nieuwe Speling” boven de doopvont te houden.. Die eerste vergaderingen waren een marteling… door Leo…. Waar wij in ons hoofd al met productionele ideeën naar die vergadering kwamen, was het eerste wat Leo vroeg : “En de structuur???” Structuur??, nog geen moment aan gedacht. “Feitelijke vereniging of VZW?”, vroeg Leo. En we kregen van Leo vier uur onderricht in de voor- en nadelen, de valkuilen en opportuniteiten van beide systemen. Alle voorbeelden van hoe, waarom, wanneer en wat passeerden de revue : De Rode Valken, vzw Alahambra, vzw Fakkel, De Kernvalken. De termen Raad van Bestuur, Algemene vergadering, Effectieve leden, Toegetreden leden, Dagelijks bestuur vlogen onze kop rond. Er was gewoon geen speld tussen te krijgen. Uiteindelijk werd er voor een Feitelijke vereniging gekozen. Niet zozeer vanwege de inhoudelijke merites, maar meer omdat het ondertussen kwart na twaalf geworden was. De volgende bijeenkomst… Opnieuw naar de vergadering met een hoop productionele voorstellen in ons hoofd. (stukkenkeuze, rolverdeling enz…) De eerste vraag “En de statuten???” Statuten??, is dat echt nodig? En Leo zocht in zijn map met honderden papieren en haalde van ik weet niet waar een aantal beduimelde voorbeeldstatuten naar boven. “Statuut 1” orakelde Leo, hij las het voor, en begon toen uit te leggen wat van dat specifiek artikel de betekenis was, want bij de Rode Valken was er dat gebeurd en bij Kindervreugd speelde dat enz…. Bijna 9.00 uur, “Statuut 2”, ging Leo verder. Jo Braet, die de volgende morgen vroeg op moest vroeg : “Hoeveel van die statuten zijn er, Leo??” “ 37”, antwoorde hij triomfantelijk. Jo kreunde… “ Statuut 3!!” We zijn die avond nooit door de 37 geraakt, -ik geloof dat we ergens bij 8 zijn blijven steken en hebben onze productionele ideeën dan maar voor een vergadering of 3 op het schab gelegd.
Naast deze organisatorische, zeg maar obsessieve accuraatheid, was Leo ook de man van de oplossingen. En niet zozeer voor triviale alledaagse probleempjes, nee, werkelijk voor de cruciale problemen op momenten dat het erop of eronder is. Zo hadden we voor Jane Eyre een monumentale ijzeren brug bij een bevriende vereniging geleend die uit 3 delen en 2
trappen bestond. We hadden alle afmetingen precies genoteerd, ruim op voorhand de afmetingen van de ingangen van de Zwarte zaal opgemeten en als we met genoeg mensen waren, zouden wij het hele gevaarte zonder problemen naar boven kunnen dragen. De maandagmorgen van de premièreweek staan we met de camion voor de Zwarte Zaal. De stukken worden uitgeladen en “geparkeerd” aan de overkant van de Reyndersstraat. Maar waar we geen rekening mee hadden gehouden was het verstek van het plafond op de trap naar boven. In de lengte waren de stukken te breed om naast de leuning te kunnen en in de breedte waren de stukken te hoog om tussen de leuning en het verstek van de trap te kunnen. Paniek!!! Heel het concept van de voorstelling was gebaseerd rond deze brug en het doemscenario van afgelastingen kwam al om de hoek kijken. Maar wie er echt om de hoek kwam kijken was Leo. Hij bekeek de situatie en zei op zijn typische manier : ”Mannekes, goa d’allemoal ne koffe drinke, gèft mij 5 minutjes en ik zal dat efkes bezien. Leo naar zijn bureau en wij met z’n zessen naar het terras van de “Breack point” op de hoek van de Hoogstraat. Daar werden er al plannen gemaakt om balken te gaan kopen om de hele constructie in hout op te trekken, tot we plots een hels lawaai in de Reyndersstraat hoorden. We keken om de hoek en daar zagen wij 4 mannen met slijpschijven en branders de poten van de constructie wegsnijden. Op nog geen half uur tijd was Leo erin geslaagd een ploeg metaalbewerkers bij mekaar te trommelen en dit voor de prijs van 8 jenevers in de Vagant. Ge moet het maar doen….. “Wanneer mensen weten dat je voor hen klaar staat om te helpen, doen deze mensen precies hetzelfde voor jou wanneer jij hulp nodig hebt” : dat was een vanzelfsprekende levenshouding van Leo. En zo gebeurde, Leo kreeg dit klaargespeeld omdat iedereen wist dat hij de eerste was om iemand uit de nood te helpen. Boven werden de poten er netjes terug aangelast. Bij de afbraak werd hetzelfde procedé toegepast en niemand heeft ooit gemerkt dat er zich sindsdien 12 fijne naden aan 12 van de poten bevinden. Wanneer mensen ons na de voorstellingen van Jane Eyre vroegen hoe we dat gevaarte hadden binnengekregen, werd dat steevast : “den truuk magique van de Leo” genoemd.
Ik sprak Leo een laatste maal tijdens en na onze laatste voorstelling van “De man van La Mancha”. Ik weet dat het hem veel moeite had gekost om te komen, maar hij was in de wolken. “Goe da’k da 25 jaar geleden gedaan heb”, zei hij, “’k heb er altijd in geloefd en als ge voert doe, gelak da ge bezig zèt, zal ‘k d’er altijd in blijven geloeven”. Hij leek me ook te berusten. “Ze goan nog iet probèren, mor as da nie lukt… nog 3 maanden” Ik had het gevoel dat hij zich al bij die drie maanden had neergelegd. Het is wel erg symbolisch dat zijn laatste voorstelling “De man van La Mancha” was, want in vele opzichten was Leo ook een Don Quichote, soms een dromer die het positieve in de mens zoekt, dikwijls een vat vol fantasie, elk jaar opnieuw vechtend tegen de windmolens van de subsidiërende instanties, maar altijd, net als Don Quichote, “ne schoene mens”
Bedankt Leo, voor al het werk, voor de steun, voor de belegde broodjes na een voorstelling, de champagne na de première, de vele koffies in de Breack Point tijdens de besprekingen, de taarten bij vieringen…. , bedankt om er te zijn. Gij zult voor altijd in de herinnering van De Speling gebeiteld staan.
Ronny Verheyen
